سلام دوستان خیلییییییییییییییییییییی گلم، خوبید؟ آخر هفته پیش که من کلا چسبیده بودم به صندلی. چشمهایم و گردنم درد گرفته بود. همسر جان هم لطف کرد و مسئولیت کلیه کارهای آشپزخونه رو تو این چند روز به عهده گرفت. روز جمعه که دیگه کاملا بریده بودم. سرم هم به شدت درد می‌کرد. همسر هم هی منو تشویق می‌کرد و می‌گفت: ادامه بده، تو می‌تونی، فقط چند ساعت. موقع شام دیدم از بیرون بوی یک غذای خیلی خوشمزه می‌آید. من هم گرسنههههههههههههههه. به همسایه‌ام اس ام اس زدم که این بوها از خونه شماست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ اون هم دو دقیقه بعد با یک بشقاب غذا اومد دم خونه‌مون و بدین ترتیب ما از گرسنگی نجات پیدا کردیم.

امروز هم باید صبح زود بیدار می‌شدم. از شما چه پنهون من اصلا میانه خوبی با بیدار شدن با صدای ساعت زنگ‌دار ندارم و برای من بهترین روش اینه که خودم به طور طبیعی بلند بشم. جالب هم اینجاست که همیشه در همچین موقعیت های‌ بحرانی، همه عوامل دست به دست هم می‌دهند که منو بیدار بکنن. نمی‌دونم برای شما هم پیش اومده یا نه؟ ولی برای من خیلی پیش اومده که در این مدل روزهای حیاتی مثلاً با صدای جیغ‌ دعوای دو تا گربه بیدار بشم، یا یک نفر اشتباهی به خونه زنگ می‌زنه، یا یک دفعه دست همسر تو خواب محکم می‌خوره به پهلوی من، ... امروز هم با صدای قارقار کلاغ‌ها بیدار شدم. یک جوری هم قارقار می‌کردن، من احساس می‌کردم صداشون شبیه به کلمه‌هایی هست که تو تز منه. انقدر این کلاغها سروصدا کردن که گفتم: مرسی، خدا جونم که بیدارم کردی. دیگه بلند شدم به این کلاغها بگو ساکت بشن. جالب اینجاست که وقتی بیدار شدم از صدای کلاغ‌ها هم خبری نبود. (وقتی با این عوامل طبیعی بیدار می‌شم ، حس بهتری دارم.)

بعد هم شروع کردم به تمرین ارائه‌ام، یک کم هم داشتم استرس می‌گرفتم که یک اس ام اس از کیانای عزیزم اومد. روز زن رو تبریک گفته بود و برام آرزوی موفقیت کرده بود. مرسی کیانایییییییییییییییییی. نمی‌دونی یک دفعه چه روحیه‌ای گرفتم. بعد هم با همسر جان رفتیم دانشگاه. نزدیک دانشگاه که رسیدیم من یادم افتاد هدیه‌ای که برای یکی از مشاورهایم خریده بودم و می‌خواستم به مناسبت روز زن بهش هدیه بدهم رو خونه جا گذاشتم. دوباره برگشتیم خونه. بعد رفتیم دانشگاه و من و همسر رفتیم اتاق ارائه. می‌خواستیم ببینیم برای کار با پاورپوینت همه چیز اوکی هست یا نه؟ امروز همسر طفلک کلی زحمت کشید. از 10 صبح تا 5 بعدازظهر پیش من بود. همین که پشت در کلاس نشسته بود، کلی برای من روحیه‌بخش بود. استادم تو جلسه می‌گه: این خانم، اگه شوهرش نبود، نمی‌تونست این تز رو بنویسه. (می بینید تو رو خدا این همه من بدبختی بکشم، بعد همه چیز به اسم همسر تمام شد. )شوهر این خانم تو دوران فوق هم طفلک همه‌اش دنبال کارهای خانمش بود. (همسر برای خودش کلی معروف شده پیش اساتید من)

جلسه هم ساعت دو و نیم شروع شد. به خاطر انرژیهای مثبت همه دوستان، اصلا استرس نداشتم. خیلی خوب ارائه کردم. همه هم کلی تشویق کردن و از کارم تعریف کردن. فقط طبق معمول این استاد راهنمای خودم بود که مثل همیشه به زمین و زمان گیر می‌داد. همسر می‌گه: خوبه این استاد راهنمای توئه، اگر داور بود چی کار می‌کرد؟؟ خلاصه قرار شد این هفته دوباره برم پیش استاد خودم.

بعد از جلسه هم با همسر رفتیم هایپراستار. یک کم خرید کردیم و به قول همسر عصرونه خوردیم به نیت نهار و شام. وقتی که رسیدیم خونه، من انقددددددددددددددددددددر خسته بودم که همین جور جلوی تلویزیون دراز کشیده بودم و اصلا جون نداشتم بلند بشم. همسر بدجنس می‌گه: چقدر خوب بود این چند روز انقدر کار داشتی! با تعجب بهش می‌گم چرا؟ می‌گه: آخه من سینی چای رو چند ساعت همین طور گذاشتم و نبردم آشپزخونه، تو حرفی نزدی. روتختی نامرتب بود، هیچی نگفتی. ... (حالا بگذار حسابشو می‌رسم. تا دیگه انقدر بهش خوش نگذره وقتی من انقدر استرس دارم.)

* بچه‌ها پیغامهاتون رو خوندم. نمی‌دونید اون لحظه چه حسی داشتم. اشک توی چشمهایم جمع شده بود. خیلی خوشحالم که از طریق این وبلاگ با این همه دوست خوب آشنا شدم. معلومه که وقتی این همه انرژی از طرف این همه انسان مهربون می‌آید، وقتی مامان آدم توی این 2 ساعت جلسه برات قرآن می‌خونه، وقتی دوست آدم از اون طرف دنیا تو یاهو برام پیغام گذاشته که قلب و فکر من با توئه. دیگه من بیشتر از این چی می‌خواهم تو این دنیا. همه‌تونو خیلی دوست دارم.

* بچه‌ها ما فیلم سعادت آباد رو نگاه کردیم. اما توی ویژه نامه 6 و 7 روزنامه همشهری نوشته، برای این که این فیلم وارد این بخش سینمای خانگی بشه و سی دی‌هایش به فروش بره، کارگردان مجبور شده که آخر داستان این فیلم رو تغییر بده و یک جورایی خانوادگی‌تر بکنه. حالا از اون موقع من دارم از فضولی می‌میرم که آخر اصل فیلم چی بوده؟؟